rubrieken

Nostalgie | Het Oude Zwembad

Het Oude Zwembad

‘Jij bent toch de dochter van de badmeester?’

Iedereen uit Vinkeveen die geboren is voor 1973 kan het zich waarschijnlijk nog goed herinneren: zwemles in het buitenzwembad op de locatie waar nu Vinkeveen Haven gevestigd is. De jongens en de meisjes zwommen gescheiden in aparte baden. In de beginjaren stond tussen de baden zelfs een hoge schutting. Jan Dalemans was badmeester en zijn vrouw Annie ondersteunde hem in alles. Van het lesgeven aan kinderen tot aan de verkoop van wat snoep, wat voor menigeen nog op het netvlies gebrand staat. Het Ervaar Magazine sprak met ‘de dochter van de badmeester’ Vera Austin om de herinneringen op te halen.

ervaar-zwembad-vinkeveen

Vera hoort de vraag nog zeer regelmatig: ‘Jij bent toch de dochter van de badmeester? Dan heb ik van jouw vader nog zwemmen geleerd.’ ‘Mijn vader was dé dorpsbadmeester,’ vertelt Vera. ‘Hij was een figuur die iedereen kende. Het zwembad was in de zomer de plek waar je moest zijn.’

‘Het zwembad was mijn thuis’

De ouders van Vera kwamen in mei 1962 naar Vinkeveen. ‘Daarvoor was mijn vader badmeester in het Sportfondsenbad in Amsterdam,’ legt Vera uit. ‘Hier in het zwembad van Vinkeveen wilden ze graag een echtpaar aannemen zodat één van beide les kon geven en de ander de kassa kon bemannen.’ Toen haar ouders hierheen verhuisden, was Vera pas anderhalf. Voor haar voelt het dus alsof ze in het zwembad ter wereld kwam. ‘Het zwembad was mijn thuis,’ vertelt Vera. ‘Er was een groot hok in het midden van het bad en daar sliep ik ’s middags in. En toen ik ging lopen, moest ik aan een touwtje, zodat ik niet in het water kon vallen. Toen ik ouder werd, kreeg ik daar schoolzwemmen en werden mijn verjaardagsfeestjes er gevierd.’ Hoewel Vera les kreeg van haar eigen vader, trok hij haar niet voor, integendeel: ‘Mijn vader was juist extra streng voor mij,’ herinnert Vera zich. ‘Dat deed hij expres om juist te voorkomen dat ze zouden denken dat hij mij voortrok.’

``...en toen ik ging lopen, moest ik aan een touwtje, zodat ik niet in het water kon vallen``

Het zwembad was geopend van de tweede week van mei tot de tweede week van september. ‘Welke temperatuur het water ook had, het was een sport om op de eerste en de laatste dag te zwemmen,’ weet Vera nog. ‘Soms was de watertemperatuur nog prima, maar op andere momenten was het alleen nog even erin en eruit. Maar je deed het altijd.’ 

De openingstijden in de zomer waren van 9.30 uur tot 21.30 uur. ‘Niet alleen mijn leven speelde zich daar af, maar ook een groot deel van het dorpse leven,’ vervolgt Vera. ‘Het was echt een verzamelplaats. Er was een grote speeltuin met links de rekstokken en de schommels achterin. Je kon daar een hele dag vertoeven.’

(Klein)dochter van de badmeester

Dat het oude zwembad en de zwemlessen in het buiten water veel indrukken heeft achtergelaten, merkt Vera aan de stroom reacties die zijn nog steeds krijgt. ‘Mijn vader leeft al jaren niet meer,’ vertelt zij. ‘Maar toch ben ik voor de dorpsgenoten nog altijd ‘de dochter van de badmeester’. En mijn dochter Aisha, die haar opa niet eens gekend heeft, is voor velen zelfs ‘de kleindochter van de badmeester.’ Het dorp voelde bijna als familie.’ Dat laatste bracht voor Vera ook weleens minder leuke dingen met zich mee. ‘Als ik iets gedaan had wat niet mocht, bijvoorbeeld onder de brug spelen, dan wisten mijn ouders dat al voordat ik thuis was. Dat vond ik echt wel irritant.’

ervaar-zwembad-vinkeveen
``zijn hart lag in het buitenwater, in het échte.``

In 1979 werd het buitenbad gesloten en het Veenbad geopend. ‘Mijn vader is toen ook nog een aantal jaar badmeester in het binnenzwembad geweest, maar dat vond hij veel minder leuk,’ vertelt dochter Vera. ‘Zijn hart lag in het buitenwater, in het échte. Voor hem was het binnenzwembad slechts een bak met chloorwater. Als je daarin kon zwemmen, was het voor hem nog geen garantie dat je je ook kon redden in het wildere water van de Vinkeveense Plassen.’ 

Voor Vera zelfs was het daarentegen juist een hele ervaring toen zij voor het eerst ging zwemmen in een binnenzwembad. ‘Mijn vader had me meegenomen naar het Sportfondsenbad,’ vertelt Vera. ‘Hij dacht dat het leuk was als ik van de duikplank zou springen, maar toen ik daar op stond en de bodem kon zien, kon ik alleen nog maar schreeuwen: ‘Nee, ik ga niet springen, want ik val te pletter!’ Ik dacht echt dat ik zou doodvallen op die bodem. Ik was het in de Plas natuurlijk niet gewend om de bodem te kunnen zien…’

Geen reactie's

Geef een reactie