rubrieken

Stuurlui aan Wal | Marleen Palland

In deze editie van de rubriek Stuurlui aan Wal spreken we met Marleen Palland. Ze werd geboren in Limburg, maar woonde ook in Groningen en Deventer. Na verschillende omzwervingen, is zij terechtgekomen in Vinkeveen, waar zij nu op een schip woont. Als ambulanceverpleegkundige is zij werkzaam in de regio Rotterdam. Nog zeven jaar, dan mag ze met pensioen. Wat ze dan gaat doen weet ze nog niet, al droomt ze van het organiseren van vakantiereizen met verpleegkundige hulp aan boord. Marleen Palland aan het woord over haar verleden, heden en de toekomst. 

Ervaar_Magazine-Marleen-Stuurlui-aan-wal
Ervaar_Magazine-Marleen-Stuurlui-aan-wal-schip

Verleden

Hoewel Marleen nu op het water woont en niet meer zonder het water zou willen, is zij niet met het water opgegroeid. “Niemand van mijn familie heeft iets met water,’’ lacht zij. “Ik ben opgegroeid in Jaarbeek, in de buurt van Maastricht. Daar is niet zoveel water te bekennen, met uitzondering van de Maas en wat vijvers.’’ Aan een van deze vijvers heeft Marleen een mooie herinnering. “Ik weet nog dat ik als kleuter naar de kelder ging. Daar zocht ik een plankje, een breinaald en een stuk touw zodat ik een bootje kon bouwen en op de vijver kon varen.”

Zwemmen leerde Marleen in de tweede klas van de lagere school. “Wij hadden de luxe dat we konden zwemmen in een binnenbad. De lessen waren eigenlijk bedoeld voor de kinderen van de mijnwerkers, maar wij mochten ook meedoen. Ik weet nog dat ik het heb geleerd ‘aan de haak’ met kurkjes om. Toen ik wat ouder was, ging ik graag zwemmen in het natuurbad van Heerlen. Dat was op een uur fietsen van ons huis. ’s Ochtends een uur heen en aan het einde van de dag natuurlijk ook weer een uur terug. Tussendoor ging ik daar een uurtje papierprikken, dan had ik de entreeprijs terugverdiend.’’

Op haar 19e volgde Marleen haar eerste zeillessen in Heeg. Nadien kocht zij een houten Spanker. “Ik schrok van de grote hoeveelheid werk die zo’n boot met zich meebrengt,’’ lacht zij. “Lakken, schuren, lakken, schuren…” Naar eigen zeggen werd Marleen ‘door schade en schande’ wijzer. Ze ging mee Flottieljezeilen in het buitenland en deed in 2000 mee aan de Womens Cup in Turkije.

Nu is Marleen ambulanceverpleegkundige in de regio Rotterdam: een baan die zij via verschillende omzwervingen bereikt heeft. “Alles wat ik wilde mocht niet of kon niet,’’ zegt zij. “Ik wilde eerste gipsverbandmeester worden, maar dat vonden ze fysiek te zwaar voor mij. Toen had ik bedacht dat ik instrumentmaker wilde worden, maar dat ging niet omdat ik een vrouw was. Later ben ik naar het hout- en meubileringscollege gegaan, omdat ik het proces van ambachtelijk meubelmaken interessant vond. Omdat ik allergisch voor fijnstof bleek, werd dit ook geen succes. Ook heb ik nog een tijdje Zeevaartschool gedaan, maar ik heb absoluut niets met motoren. Later heb ik mensen gerepatrieerd naar Nederland, over het land. En nu ben ik ambulanceverpleegkundige.’’

“Hier wonen geeft mij rust en vrijheid,’’ zegt zij. “Aan boord heb ik alles wat ik nodig heb. Het is hier fantastisch.”

Heden

Inmiddels woont Marleen alweer een aantal jaar in Vinkeveen, op een schip. Eerst lag zij aan de Zuidplas, nu ligt zij bij Proostdij Haven. Terug naar een huis wil zij niet. “Hier wonen geeft mij rust en vrijheid,’’ zegt zij. “Aan boord heb ik alles wat ik nodig heb. Het is hier fantastisch.”

Toekomst

Hoewel Marleen net zestig is, beseft zij wel dat het wonen op een schip niet ideaal is voor het ouder worden. “Ik merk wel dat bepaalde zaken fysiek zwaarder worden. Voor altijd op een schip wonen gaat niet lukken. Ik moet nog zeven jaar werken tot ik met pensioen mag. Wat ik daarna ga doen, weet ik nog niet… Misschien wel naar het buitenland. Ik heb familie in Canada wonen, die ik graag zou willen bezoeken. Datzelfde geldt voor familie in Peking. Ook heb ik de droom om bus- of bootreizen te organiseren voor mensen die graag de eerste hulp bij de hand willen hebben. Je hoort vaak dat ze bang zijn om naar het buitenland te gaan omdat daar soms minder goede artsen zijn. Als ik dan zorg dat er een eerste hulppost mee aan boord is, hebben we die zorg al weggenomen…”

Geen reactie's

Geef een reactie